Jeden akapit

Świąteczny szał

Agnieszka Wąsowska — Fri, 16 Dec 2011 12:32:06 +0000

Licznik nadchodzących Swiąt wybija dwanaście dni. W warszawskiej Arkadii tłok, choć dopiero czternasta. Szaleństwo zaczyna się na parkingu. Kierowcy wjeżdżają, wyjeżdżają, trąbią, pędzą do zwolnionych miejsc, parkują na drugiego i w miejscach niedozwolonych. Wreszcie wysiadają i klnąć pod nosami prowadzą swoje żony na zakupy. Dzieci są w szkole. Tylko tak można kupić dla nich prezenty. Już z ruchomych schodów wyraźnie widać mrowisko parteru. Przybywający przestępują z nogi na nogę – gotują się do skoku. Co jakiś czas zerkają na zegarki – czemu te schody jadą tak wolno? – zdają się mówić ich twarze. Jedna przemówiła naprawdę -Pospiesz się, mamy czas tylko do dwudziestej drugiej!

Buspas

Agnieszka Wąsowska — Tue, 29 Nov 2011 20:50:20 +0000

Na buspasie w centrum miasta ścisk. Rozsierdzony kierowca autobusu trąbi na każdego cwaniaka. W końcu nie wytrzymuje. Kiedy lśniący SUV próbuje zajechać mu drogę dociska gaz do dechy i odwraca sytuację. Zatrąbił, przyblokował SUVa i uchylił okno -A co ty tu robisz? - zapytał ironicznie budząc wesołość pasażerów. Przejechał przed SUVa i ruszył buspasem na kolejny przystanek. Co ciekawe, na prawo od buspasa jest jeszcze jeden pas – nieużywany, bo tyle w nim dziur. Więc ten SUV z prawej wyprzedził autobus i jeszcze przed rozwidleniem zdążył po ciągłej przejechać na trasę w innym kierunku wyprzedzając tym samym około 100 samochodów i oszczędzając sobie czekania. A cały korek wziąć się stąd, że kawałek dalej stał zepsuty autobus. Wcale nie na buspasie.

23. Legendy

Agnieszka Wąsowska — Mon, 28 Nov 2011 20:11:58 +0000

Gra na krześle. Legenda miasta. Wali drewnem w drewno na oślep. Potrafił zauroczyć swymi antyzdolnościami ale ostatnio przygasł. Starał się podążyć za trendami, ale poległ. Kilka plastikowych baniaków, w które próbował bębnić nie pomogło. I tak większą uwagę i więcej pieniędzy zebrał nowy – chłopak, który obłożył się pustymi butlami i waląc w nie potrafił stworzyć muzykę. „Zbieram na prawdziwą perkusję” napisał i wygląda na to, że uzbiera już niedługo.

22. Mrowisko

Agnieszka Wąsowska — Thu, 07 Jul 2011 13:39:52 +0000

Czerniakowska 100. Sąd. Wszyscy stoją i siedzą w zawiłej kolejce do kasy. Ja również. Nagle coś łaskocze mnie w dłoń. Spoglądam – to mrówka. Zmieniam głębię ostrości i widzę kolejną, i jeszcze jedną – maszerują dziarsko po pięknej posadzce. Docieram do kasy, potem do okienka. Następnie do ZUSu, spożywczego i na pocztę. Wracam wreszcie do domu, siadam przy biurku i nagle włos łaskocze mnie w czoło. Próbuję go przesunąć, ale coś spada na klawiaturę. To mrówka.

21. Rozmowa z Fryderykiem

Agnieszka Wąsowska — Mon, 20 Jun 2011 20:01:14 +0000

Warszawskim kioskom towarzyszą często lodówki na napoje stojące na dworze. Kiedyś markował je producent słodkich gazowanych. Teraz większość zdobi umowna mapa starówki, a od niedawna również twarz Fryderyka Chopina. Chluba narodu, mistrz, wielki kompozytor. Nic dziwnego, że pewien pijak stojąc nieopodal zauważył nagle muzyka, podskoczył do niego jednym susem i stojąc bardzo blisko, nachylając twarz do jego twarzy, zaczął mówić. Mówił i opowiadał, strojąc przy tym miny i gestykulując, a historia była długa. Tak długa, że nawet gapie przystający z niedowierzaniem nie mogli doczekać się końca i odchodzili zostawiając panów pogrążonych w rozmowie.

20. Bezpieczeństwo przede wszystkim

Agnieszka Wąsowska — Mon, 20 Jun 2011 19:56:58 +0000

Pan był pijany i prowadził rower. Zataczał się niemożliwie, rower razem z nim. Gdy rower odjeżdżał zbyt daleko pan rzucał się na ratunek i ryzykując wiele przywracał go do dla siebie tylko dostrzegalnego pionu. Był jednak bezpieczny. Na głowie, jak przystało na świadomego rowerzystę, miał rowerowy kask.

19. Wakacje w Międzyzdrojach

Agnieszka Wąsowska — Mon, 02 May 2011 10:04:16 +0000

Młodzi rodzice z dzieckiem. Mama w skórze. Ojciec w ćwiekach. Maluch w wózku z małym, drewnianym bejsbolem w rękach.

18. Orkiestra dęta

Agnieszka Wąsowska — Mon, 02 May 2011 10:01:10 +0000

O jedenastej trzydzieści na ulicy Puławskiej roznosiła się melodia dęta. O trzynastej dziwny kwintet grał już na Narbutta. Pół godziny później zniknął. Pojawił się znów po piętnastej na miłym skwerku przy kinie Iluzjon. Stali w jednym miejscu i grali. Melodie zmieniały się co kilka minut a blaszane, często fałszywe dźwięki huczały w głowach mieszkańców, kiedy o wpół do piątej zespół nie przestawał grać. Za piętnaście piąta na parterze jednej z kamienic uchyliło się okno. Jeden z muzykantów podbiegł wymachując czapką, a starsza pani z parteru wrzuciła do niej papierek. Krótką chwilę później na balkonie na pierwszym piętrze pojawiła się ciężarna kobieta z banknotem. I do niej podbiegł muzykant z czapką. I tak mała orkiestra zaczęła się sypać. Zagubił się rytm, melodia zwariowała, a grupka cygańskich muzyków skupiła się na wypatrywaniu odblasków na szybach. Wkrótce ruszyli dalej – na Kazimierzowską.

17. Drzwi na strych

Agnieszka Wąsowska — Fri, 18 Mar 2011 18:23:16 +0000

Co najmniej raz na dwa tygodnie na klamkach drzwi w mojej klatce wiszą ulotki pewnej pizzerii. Drzwi – ulotka, drzwi – ulotka, ulotka na podłodze, drzwi – ulotka… Na ostatnim piętrze jest pięcioro drzwi. Jedne stare, powykrzywiane i okraszone ogromną, zamkniętą kłódką. To drzwi na strych. Ulotka.

16. Sala Neoplastyczna

Agnieszka Wąsowska — Sat, 26 Feb 2011 14:47:15 +0000

Będąc w Lodzi zdecydowałam się odwiedzić Salę Neoplastyczną. To niezwykłe pomieszczenie zaprojektował sam Władysław Strzemiński, którego cenię i poważam. Kupiłam bilet, weszłam na ostatnie piętro Muzeum Sztuki i włączyłam tryb kontemplacji. W muzeum, jak w każdym innym muzeum, jednej sali pilnuje jedna osoba. Sala Neoplastyczna jest jednak wyjątkowa, dlatego kiedy do niej weszłam, w drzwiach, z oczami zwróconymi na mnie, stanęły aż trzy panie. Chłonęłam sztukę, gdy nagle doszły mnie szeptane coraz głośniej słowa -…mała, droga, byłam w szoku. Nie wiedziałam o co chodzi, pomyślałam o rzeźbie. -…ale wzięłam… pierś jak ochłap, nie kurczak! Zakończenie nie było już wyszeptane, a ja, niezauważona przez panie, zdążyłam zmienić salę. Muzeum – dom sztuki, a w każdym domu musi być obiad. Dobrze, że panie o tym nie zapominają.